Mahremiyet Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Saçlarını öyle savurma, sevgilim.

Rüzgâr değerse,
eller görür.

Ve ben kıskanırım,
sessiz ve derin.

Gülüşünü sakla
yabancı bakışlardan.

O hazineyi
kimse bilmemeli.

Şiirlerime adını yazmadım;
dizelerim dolaşsa da
sana dokunmaz.

Varlığını
kelimelerimin arasına gömdüm.

Orası
sadece benimdir.

Hayatımın tam ortasında;
derin,
tehlikeli,
dokunulmaz.

Sen benim
en mahrem duam,

cümlelerimin içinde
sessizce duran,

bir silah gibi hazır,
gizli öznesin.

Bırak insanlar
ne düşünürse düşünsün.

Bilmesinler!

Benim sevgi dolu dünyam—

saklı,
keskin,
tam.