Masum Aşk 2 Şiiri - Umut Ilgın

Doğma büyüme aşk kokuluydu bizim Özlem,
Üstelik elleri de kadife dokuluydu.
Bizim Özlem dediysem öylesine değil, anamın lafı;
Kondururdu Maşallah'ı, gösterirdi tahtını.

​Özene bezene yaratmış derdi,
Bazen kuzusu olurken bazen de ceylana bezerdi.
Eh be ana, nasıl da görürdün ateşe büründüğümüzü,
Yamacında utanıp dövündüğümüzü?

El mahkûm sıvışmak gerek, bize bakışmak gerek,
Salacak'ın ayazında titreye titreye bakışmak.
İsterdik ki Kızkulesi'ne bakıp hapsolurken iki ahmak,
Kayaların Umudunu dalgaların Özlemine adamak.

​Gülüşleri olurdu dolmuşa binerken yanımıza aldığımız,
Bir de parayı uzatırken "iki öğrenci" deyişlerimiz.
Koltuk belli, kapı yanı en yaylısından, durak Kanlıca;
Yaylana yaylana varırdık yoğurtçuya.

​Sakkaflara giremezdik ama ondan başka da yemezdi,
Arada da çaktırmadan pudrayı sepelerdi.
Tufaya düşmüş gibi yapıp daldırırdım kaşığı,
Yüzümü buruşturup oynardım saf aşığı.

​Oysa şekeri de sevmezdim ki ben,
Ama tatlının bağımlısı oldum onun dudaklarındayken.
Derken Serpil ile Gökhan'a yakalanırdık,
Kankalar mı bunlar, sevgili mi, hiç anlamazdık.

​Yakışıklı kızdı Serpil, Gökhan aklı zenginlerden;
Ya Gökhan yürürdü kıza ya da Serpil koşardı öfkesinden.
Hiç birlikte yürüdüklerini görmezdik,
Bizimki yakıştırırdı, fısıldardı ama onlara söylemezdik.

​Müsaade isterdik ama fiyaskoya bağlanırdık,
Kaçamadığımız dostluklar kurmak zorunda kalırdık.
Alırdık soluğu Beykoz Çayırı'nda, etraf cıvıl cıvıl;
Sevgililer, çiftler el ele, kaynıyor bildiğin kımıl kımıl.

​Halay çekerken uzanırdık bezgin çimenlere,
Kafalar sabitlenirken gökyüzüne.
Bir ses düşerdi yangınımıza, "Artık gitsek mi?",
Dolanırdı elimiz ayağımız, üzülsek mi gülsek mi?

​Aslında vasıta belli, tapusu yok ama çift odalı körüklü;
Dostlarımız "beklemeyelim" derken ağızları da biraz köpüklü.
Mavi 302 oluyor şansımıza konforun adresi,
Velhasıl ilerleyemiyoruz, sağlı sollu kesiliyor aşkın nefesi.

​Anadoluhisarı'nda uğurluyoruz Gökhan ile Serpil'i,
Çengelköy'de çayı, çınaraltında denizin mavisini.
El ele tutuşup tek kelime etmeden konuşuyoruz,
Ve yine iki sokak öteye uzanıyoruz...

​Yaza girerken güneşi soldururduk,
Kışa dönerken karları eritirdik.
Biz mevsimlerimizi hep bahar eylerdik,
Ya çiçek açardık ya da yaprağımızı dökerdik...