Masum Aşk Şiiri - Umut Ilgın

Okul çıkışı kaçardık bizim balıkçıya,
Balıkçı dediysek öyle afilli restoran değil haa!
İsmail Reis'in tablası,
Her yanı salaştan bozma.

​Biraz pepelekti bizim kekeç reis,
Ama uskumruyu bir ayıklardı miss miss.
Serip de soğanı yatırınca yavruyu ufff,
Yanına bir de turşu suyu, tabii bizim gözler puff!

​Gözler demişken, çakırdan bozma bir mavi,
Gölgesindeyken çivite de tüyerdi hani.
Güneş vurdu mu çakar almaz çakmak,
Ama çakarsa var ya, adın kalır aptal ahmak!

​Bir de kızı vardı canına yandığım,
Sekizyüzdört Özlem, hafif yanık kumrallardan.
Bakışlar havan topu, gülüşler mermi,
Adres belli, yer Beylerbeyi, yangınım sahi.

Bilirdi reis yüreğimizi, yeşillik derdi bana,
Yeşillenmedik biz de onca sene kızına.
Adam gibi kızdı delikanlı, harbi ve naif,
En kötü huyu çok yeşil bakıyordu, çok da zarif.

​Bazen uzaklara kaçardık boğaz yolunda,
Az mı 15F beklerdik Beykoz hattında?
Çocukluğumuza yaslanırdık el ele,
Anılar biriktirip saklanırdık göz göze.

​Her dönüşümüzde kirpiklerindeki bulutları öperdim,
Yine de yağardı, dayanamazdı, bense tüterdim.
Zor gelirdi avunmak sevgiliden iki sokak ötede,
Ve hüzünü ayıklarken şafağın terkisinde...

​Ders araları dizlerinde kapatırdım kepenkleri,
Bazen de göğsümde uyuturdum yeşillerini.
Uyanmak istediğimiz tek düş olurdu müstakil evimiz,
Birkaç koltuk, buğulu bir pencereden ibaret bizim köşemiz.

​Bahçesindeyse dut ağacı en çok uç veren,
Kozasından avuçlarına kelebeğin düştüğü,
Dallarından sevda büyüyüp mutluluk dökülen,
Birkaç sene sonrası çocukların gülüştüğü...

​Edebiyatım kıttı, anlamazdım fazla ya da işime gelmezdi,
O ise yosunca bakardı, şiir olurdu ömrüm.
Hiç öyle mısra mısra uğraşmazdı,
Arada babası gibi çakardı, alev alırdı gönlüm.

​Sendeki beni anlatsana derdi,
Şaşırırdım kifayetsizliğimde boğulurken, tebessüm ederdi.
Tutardı ellerimi, köz düşerdi avuçlarıma, bırakmazdım;
O kapatırdı zakkumları, ben manzaraya kıyıp da yummazdım.

​Şimdiyse elimde geçmişten bir mektup,
İnciler dizilmiş eski bir kâğıt, Özlem'i aşk kokulu...