MASAL
Bir zamanlar inanmıştım masallara…
Hani iyiler kazanırdı sonunda, haksızlıklar susar, yaralar kapanır, gidenler pişman olup geri dönerdi.
Ben de bir masalın ortasında buldum kendimi, başrolünde sen vardın, bütün cümlelerinde aşk, bütün sonlarında seninle yaşlanmak vardı.
Ne güzel kandırmışım kendimi…
Meğer bazı masalların prensesi olmazmış, bazı hikâyelerin mutlu sonu yazılmazmış, bazı insanlar seviyorum derken bir başkasının içinde koca bir mezar kazarmış.
Ben sana bir ömür verdim, sen bana birkaç güzel söz…
Ben yarınlarımızı düşledim, sen bugünü bile çok gördün.
Ben adını dualarıma kattım, sen beni unutmanın yollarını aradın.
Ve bir gün uyandım bu masaldan; ne saray kalmıştı geriye ne de elimi tutan bir el…
Yalnızca ben vardım, bir de içimde susturamadığım o koca yalnızlık.
Şimdi kim anlatırsa anlatsın bana mutlu biten aşk hikâyelerini, inanmıyorum artık…
Çünkü ben en güzel masalımı gerçek sandığım bir insana yazdım.
Sonra o insan gitti…
Masal bitti, kahraman öldü demiyorum; ama içimdeki çocuk var ya, işte o bir daha hiç büyümedi.
Şimdi geceleri gökyüzüne bakıyorum, belki bir yıldız kayar da dilek tutarım diye…
Ama ne dileyeyim?
Seni geri getirmesini mi, yoksa seni hiç tanımamış olmayı mı?
İkisi de canımı yakıyor.
Anladım ki bazı masallar çocukları uyutmak için anlatılır, bazılarıysa insanı ömür boyu uykusuz bırakır.
Benimki de öyle bir masaldı işte…
Bir varmış, bir yokmuş…
Bir adam varmış, kalbiyle sevmiş.
Bir kadın varmış, kalbini onda unutmuş.
Sonra kadın gitmiş, adam kendinde kalamamış.
Ve herkes yaşamış hayatını kaldığı yerden…
Bir tek adam, kendi masalının enkazında sonsuza kadar kaybolmuş.
DELİNİN BİRİ —
HAMZA CAYMAZ
20/10/2026
Kayıt Tarihi : 21.10.2026 11:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!