Mahzen Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

MAHZEN

Mahzen...

İçimde kimsenin bilmediği karanlık bir yer var.
Kapısını yıllar önce kapattım.
Ne gelen oldu o kapıyı çalan,
Ne de ben cesaret edip yeniden açabildim.

Orada yarım kalmış sevdalar uyuyor.
Adı söylenmemiş özlemler,
Sessizce dökülen gözyaşları,
Ve kimseye anlatamadığım acılar...

Hepsini bir bir topladım,
Yüreğimin en derin mahzenine kilitledim.

Bazen geceleri
O mahzenin kapısı aralanıyor.
Bir hatıra çıkıyor usulca,
Bir ses dolaşıyor kulaklarımda.
Bir tebessüm geliyor aklıma,
Arkasından koskoca bir sessizlik...

İnsan unutuyorum sanıyor.
Oysa yalnızca
Acısını daha derine gömüyor.

Ben de öyle yaptım.

Gülmeyi öğrendim insanların yanında.
Ama geceleri
Mahzenimde ağlamayı bırakmadım.

Duvarları nem tuttu o mahzenin.
Her taşı bir hasret,
Her köşesi bir pişmanlık.

Orada sen varsın...

Söylenemeyen sözlerinle,
Tutulmayan sözlerinle,
Yarım kalan hayallerinle...

Zaman geçti.

Takvimler eskidi.

Saçlarıma aklar düştü.

Ama o mahzende duran sevgin,
İlk günkü gibi yerinde kaldı.

Bazen kendi kendime soruyorum:

"İnsan bu kadar sessiz sever mi?"

Sonra mahzen cevap veriyor.

"Gerçek sevda bağırmaz...
Sessizce ömür tüketir."

Pencereme vuran yağmurun sesi,
Mahzenimin kapısını çalıyor.

Rüzgâr eski günleri getiriyor.

Ben yine susuyorum.

Çünkü bazı acılar anlatılmaz.

Onlar sadece yaşanır.

Benim mahzenimde
Bir çocukluk masumiyeti var.

Bir ilk aşkın heyecanı...

Bir ayrılığın küle çevirdiği umutlar...

Ve hâlâ sönmeyen küçük bir ışık...

Belki umut...

Belki dua...

Belki de vazgeçemeyiş...

İnsan bazen kendi yüreğinin mahkûmu oluyor.

Anahtarı elinde olduğu hâlde,
O kapıyı açamıyor.

Ben de açamadım.

Çünkü korktum.

Hatıralar yeniden canlanır diye...

Acılar yeniden konuşur diye...

Şimdi o mahzen,
Benim en sadık sırdaşım oldu.

Ne beni yargılıyor,
Ne de terk ediyor.

Sadece dinliyor.

Ve ben...

Her gece biraz daha eksiliyorum.

Ama yine de o mahzenin en karanlık köşesinde,

Rabbime açılan küçük bir pencere bırakıyorum.

Çünkü biliyorum...

En karanlık mahzenlere bile
Bir gün umut ışığı düşer.

Ve insan...

Ne kadar kırılırsa kırılsın,

Dua ettiği sürece

Tamamen yalnız kalmaz.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ