Masal (kerem) Şiiri - Zafer Unsal 2

Bir varmış bir yokmuşuz,
“Evvel zaman içinde” çok sevmişim seni.
Sensiz yaşayamam derken,
Bir bakmışım “Kalbur zaman içinde”
Kaybetmişim seni ve o aşkı.
Tellal develerin diline düşmüşüm,
Saçım başım karışmış, Mecnun gibiyim.
Berber pireler bile ağlıyor halime.
Alaaddin’in lambası diye,
Eski bir fener tutuşturmuşlar elime;
İçinden cin çıkacak, seni kavuşturacak diye...
Çocuk gibi ovalayıp duruyorum yıllardır;
Belki ipek bir halının üstünde,
Belki Zümrüdüanka’nın kanatlarında
Seni bana getirirler de,
Kırk gün kırk gece düğün yaparız diye.
Bilmiyorum, belki hoşuna gidiyor
Aslı olmak, Şirin olmak.
Ama ben çok yoruldum
Ferhat olmaktan, Kerem olmaktan,
Çok yoruldum o feneri ovalamaktan.
İster Ferhat’ın olayım ister Kerem’in,
Sen ister Şirin ol ister Aslı;
Hiçbir aşk masallardaki gibi bitmiyor.
Çok yoruldum beklemekten,
Biliyor musun, işin aslı...