Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
El açtım göklere dua gönderdim,
Yüzümü en büyük dosta dönderdim,
Ey sevgili! Aşkta ben bir önderdim,
Âşık Kemal derler tanıyor musun? yürek sesiniz susmasın toprağım ..10ant
Beyhude dönersin pervane gönül,
Aşkın çerağ’ında yanıyor musun?
Menzile varır mı azade ömür,
Marifet bendedir sanıyor musun?
Bin bir kanadımı göğe uçursam,
Şahlanan umudu El ’den kaçırsam,
Kevser ırmaklardan bade içirsem,
Bu kutlu hayale kanıyor musun?
Güzel şiirinizin yukarıya aldığım bölümleri bana İranlı şair Sadi Şirazi, Mevlana ve Yunus Emre' nin aşk, kanat ve yanmak hakkındaki görüşlerini anımsattı.
Aşka uçma kanatların yanar.' (Sadi Şirazi)
'Aşka uçmadıktan sonra kanatlar neye yarar!' (Hz.Mevlana)
'Aşka vardıktan sonra kanadı kim arar?' (Yunus Emre)
KUTLUYORUM DEĞERLİ YÜREK SESİNİZİ KEMAL BEY... NİCELERİNE...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta