Manolya Şiiri - Nilgün Marmara

Nilgün Marmara
28

ŞİİR


115

TAKİPÇİ

Manolya

O zaman da aynı karanlık, aynı yarasaydı,
Manolya delirmezden önce.
Büyükannemizin kocaman bakla bir evi,
Uzun pencereleri vardı, sedirinde
Ölü doğmuş fareler pembeliği.
Okurduk leziz balgamlı gazetelerini büyükbabamızın,
Okşarken ve korkarken erkek anamızdan,
Babamız bir gılman, pir şefkat,
Acımızın cümbüşünde sarsak bir kukla,
O yokuşta onursuz müezzin kuşları,
Sabaha karşılar, akşama karşılar hep,
Dizleri topunun diplerimiz olmuştu,
Uzun uzadıya bir fener alayı...

Karanlık aynı, yarasa aynı,
Bu eller bu yüzden yıkandıktan,
Manolya delirdikten sonra.

Nilgün Marmara
Kayıt Tarihi : 31.7.2002 02:34:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Ömer Kuru
    Ömer Kuru

    Her şeyi arapsaçı yapmadan bir şiir yazmanızı çok isterdim.Böyle arapsaçı taktiğiyle gizem katıyorsunuz mutlaka bir kaç anlaşılır şey serpiştirerekte gönülleri kazanıveriyorsunuz yani fazla zahmete gerek yok...

  • Mey Ziyade
    Mey Ziyade

    ''İçimdeki anne ölmeden önce, içimdeki babanın bir gözü görürdü içimdeki çocukları, anne ölünce babanın diğer gözü de kapandı, her ikisi de kör iki gözleri içteki çocukluğu yadsıdı.

    Sonra sözcüklerin kumda bıraktıgı izlerin içine yerleştim...''

  • Özgür Özbingöl
    Özgür Özbingöl

    Ölmek
    Bir sanattır,her şey gibi
    Eşsiz bir ustalıkla yapıyorum bu işi
    Öyle ustaca ki insana korkunç geliyor.
    Öyle ustaca ki insana gerçeklik duygusu veriyor.

TÜM YORUMLAR (3)