Mana Şiiri - Kasım Kobakçı

Mana...
Aklımdan atamadığım,
Söylemeden sezdiğim, o derin bağ.
*
Çekinmiyorum ondan,
Fakat çözmeye çabalıyorum.
Nasıl gerçekleşir de,
Farklı görünmek,
Özünde, bir kalmakla denk düşer?
*
Mevcudum,
İzliyorum, duyumsuyorum, anlıyorum.
Fakat elbet,
Sesim de değişecek.
Bir seda gibi dönüşecek.
*
Ya devamı?
Kuru bir yokluk mu?
Yoksa, yeni bir tanım mı?
*
Kimi an, öze doğru ilerlerken,
Bağrımda bir durgunluk artar.
Lügatlar aciz düşer,
Benzerliğin yükü çöker.
*
Denklik,
İhtimal ki, en saklı bütünlük.
Çünkü onun huzurunda
Ayrılacak yollar,
İşitilecek itirazlar bulunmaz.
*
Suretler başkadır, boyalar ayrı,
Lakin tuval tektir nihayetinde.
Görünüş aldatır gözü,
Hakikat sabit kalır derinde.
*
İsimler değişir, cisimler eskir,
Fakat o cevher, hep tazedir.
Dillerde gezinen, binbir kılık,
Aslında tek bir manaya gebedir.
*
Ben de uyuyorum şimdi ahenge.
Lakin bu, vazgeçiş sayılmaz.
Bu, şeklimi sunmak.
Kendi dengimle bakışmak.
*
Ve seziyorum ki:
İfade,
Benzeriyle bütünlenir.
Uyumla,
Ebediyetle.