Mahşere Değin Şiiri - Kasım Kobakçı

Palandökenden kopan, yiğitleriz,
Omuzlar dik, alınlar daima ak,
Kor erir, ama asla eğilmeyiz,
Bastığımız yerlerden, çıkar alev.
*
Ecelle savaşırız, dağ başında,
Ege lodosu, vurdu yüzümüze,
Katlanamayız, hiçbir yalancıya,
Maske takanlara, riyakârlara,
Nara olur, ağır bestelerimiz.
*
Palandökenden kopan, yiğitleriz,
Sessiz sabahlarda, büyür aşkımız,
Kar suyu, rüzgâr dolu bedenimiz,
Sanmayın, kimsesiz zirvelerdeyiz,
Sonsuza değin, bitmez gençliğimiz.
*
Kaçkarlardan inen, efeler olduk,
Göğüsler kalkan, yumruklar bambaşka,
Korku bilmeyiz, zifiri gecede,
Ezdiğimiz buzlardan, doğar ışık.
*
Kader kavgasının, donduran kışı,
Marmara poyrazı, çizdi deriyi,
Çekemeyiz hiç, o sahte yüzleri,
Posta bürünmüş, yılan soylulara,
İsyan olur, ansız çığlıklarımız.
*
Kaçkarlardan inen, efeler olduk,
Sessiz şafaklarda, coşar sevgimiz,
Dağ çiçeği, bulut, taşır ruhumuz,
Aldanmayın, yalnız durduğumuza,
Mahşere kadar, tükenmez gücümüz.
*
Erciyesten doğan, kahramanlarız,
Bilekler tunç, bakışlar pervasızca,
Savaş açarız, o zalim kışlara,
Çiğnediğimiz buzlardan, kor sızar.
*
Ekmek derdinin, çetin yokuşunda,
Boğaz yağmuru, yıkadı çehreyi,
Hoşgörümüz yok, zindan ruhlulara,
Melek postuna giren, şeytanlara,
Silah sanılır, naralı sesimiz.
*
Erciyesten doğan, kahramanlarız,
Gece yarısı, artar inancımız,
Çam sakızı, rüzgâr dolu bağrımız,
Göz aldanmasın, tenha yolumuza,
Mahşere değin, taze civanlarız.