Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kanatlarını çırparak denizin üzerinde yatay yüzeye tutunarak,
Süzülmelerinin tadına doyamazken,
Uzak akrabaları albatros kuşları gibi gizemli gidişlerine üzüldük,
Doğa ve insan yelkovanını kaybettiğinde,
Anlayacaktır zamansızlığın pençesine düşmeyi Yelkovansız.
Önder Karaçay
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta