Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Gördüm ki her canlı köküne çeker
İnsan var cansuyu insan var zulûm
Kimi ağu verir kimisi şeker
İnsan var yâr yâren insan var zalim

O kör nefsi için yozanlar gördüm

Her gördüğünü insan sanma a beyim
İnsan var öz adam insan var yoz adam
Dinlersen dilersen bir kaç söz edeyim
İnsan var çöz adam insan var düz adam

İnsan var ki bakar bakar da göremez

Sözü şiir olsa karşı dururlar
Ey saki gönlünü yere düşürme
Kafir olsa hazır olda dururlar
İnsan ol da gel bu işe şaşırma

Gün olur ki nehir tersine akar

İNSAN OLMAK SOYDA
DEĞİL
İnsan olmak soyda değil
Güzellikte boyda değil
Yerde değil göğde değil
Yüreğine bir sor hele

Ondandır hayatın mayası demi
Sevgi aşktan gayrı nedir ki gaye
Ölsem ölsem yeniden dirilsem mi
İnsan ömrü yetmez seni sevmeye

İçip de doluyu aşka gidelim

İNSAN SEVDİĞİNDEN AYRILIR AMA


İnsan sevdiğinden ayrılır ama
Kalbinden bir çalıyı çeker gibi
Yüreğine akan bir iç kanama

İstemezse olmaz bu kavga niçin
Giderken de büyük olabilmeli
Onca duyguların hatırı için
İnsan severken de gidebilmeli

Ey Sâkî yanarak var olmak gibi

KARDEŞ DEDİĞİNİN
aynı karında kışlayan değil,
çıkar için karnını deşen;
SIRDAŞ DEDİĞİNİN
sırrını taşıyan değil,
sırrın kaşıyan;

MEVLAM AŞKI DAİM TAZE EYLEMİŞ

Gezdim şu âlemi seyran eyledim
Mevlam aşkı daim taze eylemiş
Yaratana sonsuz şükran eyledim
Aşkı şu hayata meze eylemiş

Bazen türkü bazen şiir
Sözüm meydanda meydanda
Aşk içimde akan nehir
Özüm meydanda meydanda

Akmadan kansız kanarım