Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

O GÖNLÜNDE GÜNEŞLİĞİ GÖRDÜM BEN

O gönlünde güneşliği gördüm ben
Tebessümünde uç veririr bir çiçek
Bir umut sesleniyor ki öyle derinden
Gözlerinde kardeşliği sımsıcak

ÖĞRENECEKSİN OĞUL ÖĞRENECEKSİN

Dedik ki insanın bir olsun içi dışı
Hani ne kaygı ne korku ne de gözyaşı
Öyle bir gülmeli ki çocuklar,
bulutlar yırtılmalı orta yerinden…

Öğrenmek istersen nasıl bir insan
Aşk mihenk taşıdır ona vur saki
Bir günü pişmansa bin günü düşman
Böyle müslümandan geri dur saki

Hani ya tövbesi riya olandan

ÖĞRENMEK LAZIM

Bir kuş gibi düşe kalka
Uçmayı öğrenmek lazım
Nefretten sevgiye aşka
Geçmeyi öğrenmek lazım

Sen istesen oynar yerinden dünya
Korkuların kesmiş yolunu senin
"Öğretilmiş çaresizliğin" var ya
Bağlamış elini kolunu senin

Görmeden gücünü nasıl tanırsın

ÖĞRETMEN ANNE

ben bir öğretmen anneyim
her an umut umut bakışlarla öpülürüm

ben bir öğretmen anneyim

OL DESEK OLACAK AMA

şu duvarlar girmese denizle arama
gökyüzüyle arama dumanlar isler
şu kentin ışıkları girmese yıldızlarla arama
yârimle

Kin tutmanın alemi ne
Oldu geldi geçti gitti
Gâhı nesne gâhı özne
Dalda kuştu uçtu gitti

Mutluluk bir arka oda

OLDU MU

Deli gönül vur taşlara başını
Hiç gönlünü yıkmadığın kaldı mı?
Git de bir kuyduda dök gözyaşını
Hiç canını yakmadığın oldu mu?

ÖLEREK NOT DÜŞMEK DE VARMIŞ MEĞER

Aşkın başında bir koşul bir eğer.
De hele bire usta
Bin karanlıktan kaç aydınlık çıkar?
Akıl hasta kalp hasta