Mah Cemâlin Şiiri - Cemre Yaman

Mah cemâlin düştü gönlümün seherine,
Bir nazarın can verdi ömrümün kederine.
Gülşen olurdu bastığın her virâne toprak,
Lütfun eriştiğinde bahtımın kaderine.

Serv-i revânım, ey gönlümün sultanı,
Aşkın eyledi cânımı derd ü figânı.
Bir tebessümün bin cihana bedeldir;
Sensin gönül mülkümün yegâne cihanı.

Mah cemâlin ay gibi doğar geceme,
Nurun düşer gamlı gönlümün köşesine.
Canım fedâ olsun o gül cemâline;
Yâr diye düştüm aşkın ateşine.

Dilimin bitmez duâsı oldun,
İsmin ömrümün en kutlu nidâsı.
Ne tahta meylim var ne dünya malına;
Yeter ki olayım gönlünün sevdâsı.

Bülbül oldum güllerinde nâle eyledim,
Her nefeste aşkını zikr eyledim.
Bir nazarın için ömrümü adadım,
Sensiz geçen günleri zindân eyledim.

Şeb-i yeldâ uzarken sensiz başımda,
Hicran gezer her dem gönül bağımda.
Bir vuslat ümîdi saklarım içimde,
Adını taşırım her duâmda.

Ey sâkî, sunma bana câm-ı meyi;
Ben mest olmuşum yârimin çeşm-i siyâhına.
Mecnûn nasıl düştüyse Leylâ sevdâsına,
Ben de düştüm mah cemâlinin sevdâsına.

Gonca güller solar sensiz bahçelerde,
Hasret gezer sessiz kalan penceremde.
Bir gün gelir de lütfedip döner isen,
Bayram olur virân kalan hânemde.

Felek yazsa bin cefâyı bahtıma,
Yine razıyım senin bir iltifâtına.
Çünkü aşk dedikleri sensin ey yâr;
Can kurban o mah cemâlin uğruna.

Mah cemâlin gönlümün bitmez bahârı,
Sensin ömrümün en güzel nigârı.
Mahşere dek eksilmez bu sevdâ;
Sen oldukça tamam olur bu diyârı.

Mah cemâlin gönlümün tek devâsı,
Aşkın oldu ömrümün ebedî duâsı.
Fânî dünya geçse de sevdam geçmez;
Yâr, sensin gönlümün sonsuz sevdâsı.

Cemre yaman