Liman Şiiri - Ozan Oğuz

Örselenen ruhumu sürer zemheriler
Ayazda akan şelalelerin çağlayışında
Savruk rüzgârlarla vurur hüznün kıyısına-
Darmadağın olur içimde mesafeler

Suskunluğun sahillerine düşer uçurtmalar
Dipsiz kuyularda tutulur zayi düşler
Fecr kadar uzak denizlerde:
Yalnızlık kadar yakındır limanlar

Ufuklarda kamaşır ak yeleli dağlar
Edilmemiş vedaların âfaki kederinde
Göç eder bir bîtap kuğu uzaklara
Asılı kalır zarafet ardında...

Bir akşam bütün denizler ürperir içimde,
Anılar susar seslerin sıyrılışında
Ufuklar mühürlenir gözlerinde-
En uzak limanda rastlarsın kendine