Leyla Bay Şiirleri - Şair Leyla Bay

İki Kör Pencere

Gözlerim, gölgeli ve sinsi bir baharın ortasında,
gözlüğümün ardına gizlenmiş gözlerim…
Dipsiz bir kuyudan gelen canın çağrısı gibi,
karanlık ve derin kuytuların ağrısı gözlerim...

Kalemim her ne kadar bittiğini yazsa da,
Kelâmım her ne kadar gittiğini söylese de,
Kalbim biliyor bitmediğini,
Yürek kabım haykırıyor gitmediğini....

Belki şimdi, şu anda sen beni yazıyorsun,

Biz iki tutsak
Bir kez olsun ruhlarımızı
Özgür bıraksak
Ağır aksak uzansak çilekeş topraklara
Yürüsek... görünmez olsak tüm insanlara
Bu gece biz...biz olsak

İLK GÜNKÜ GİBİ

Ben nerdeyim nasılım, merak etme sen,
Tanıdığın ilk günkü gibi işte...
Yine Asumanın hüzünlü mavisinde,
Yine Terra'nın, huzur veren karasında

İmkansız Bir Aşk Destanı

Deli yağmurların esir aldığı yürek şehrimde,
Hasret fistanıyla ıslanan gözlerim,
Ayak izlerini arıyor yüreğinin...
Sesi kısılmış rüzgarlar eşlik ediyor aynı hikâyeye...

Meçhule giden gemiler limanın olur
Bu dünya hem efkârın, hem efgânın olur
Kabrinde tek yoldaşın, imanın olur
Unutma yollar da, taşlar da imtihandır

Allah ayırmasın kendi yolundan bizi

Yürüdüğümüz hangi yol bizi kavuşturur
Biliyorum bu aşk bizi hüzne bulaştırır
İkimizi de mutluluklarla savaştırır
Kılıcımda kan kaybeden kalbimin izi var...

Ilık bir sonbahardı sesini duyduğumda

İnkar etmiyorum
ayaklarım yalın
Usul usul dolaşıyorum,
yüreğinin yorgun zemininde
Üzmek, ezmek değildi amacım...
Unutulduğum,

İnsan, malzemesi geçmiş ve gelecek olan,
Adına şimdiki zaman denen bir beşikte sallanıp durur...
Geçmiş iyi bir izcidir insan hayatında,
Ne kadar kaçmak istese de,
Anılar ,ardında kapanmaz izler bırakır
Geçmiş o sağlam izleri takip eder ve yapışır insanın yakasına...

Kendine secde etmekle,
Kendinden kaçmak arasında kalan,
Aynaların yüz çevirdiği,
Bir uçurum kenarında,
Kendi küllerinden vaaz veren,
Yalnız bir yangının son çıngısıyım sevgili...