İnsanın insana kanat germediği yerde kuşlar vuruldu yüreğinden.
Yaşamak isterken bulutları delerek tüyleri yolundu bedenlerinden.
Yok! Yeryüzü dar geldi kuşlara çığlıkları sığmadı masmavi göklere
Bir kırık camdan dökülen parçalar gibi kanları döküldü her yere.
Anne benim omuzlarım yok! Bir kuşkonmaza döndü tüm bedenim.
Sevmek isterken deli mavi yüreğimin oynayışında çocuk ağladı.
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Anne benim omuzlarım yok! Bir kuşkonmaza döndü tüm bedenim.
Sevmek isterken deli mavi yüreğimin oynayışında çocuk ağladı.
Hem palyaçoyu hapse attılar hem kuşlar vuruldu gözlerinden anne.
Tüfek omza deme bana komutan bütün kuşları yük edindim ben.
bir kuştur her yürek gönül kafesinde çırpınan....
nefis bir çalışma olmuş
kutlarım
saygılar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta