Gupse Şiiri - Zeynebp Özge

bir adam çattı kara kaşlarını
tütün rengi gözlerinde bir devrin isyanı
tatar bakışlarıyla kırıp kelepçesini şafağın
güneşin peşine takılıp gitti

olsun!
“gülüşü yeter bize...” bıraktığı anların

şimdi
uzak bir kentin saçaklarına tutunup
perde arkasını izliyorum bu vuruluşun
kime yaslansam yıkılıyor dağlar
yankısında yarım kalmış bir türkünün yasını tutuyorum
kalabalık bir sofranın başında
öpüp alnıma koyduğum o nasırlı elleri...
bir bayram sabahı telaşını anımsıyorum
ellerimde dört yapraklı yoncalar...
ürkek bir uğur böceği dolaşıyor parmak uçlarımda
kuşlar uykuda...
yollar savunmasız...
yumruklarımı sıkmaktan yangın yeri olmuş avuçlarım

bir adam ceketini omzuna alıp gitti
bu ürpertiyle uyandı kuşlar
düştü kanatlarından çocukluğum

o adam
son kez taradı ak düşmüş saçlarını
ıslık çalarak geçip zamandan
nergis zamanının gün batımında
son bir volta attı
yürüdü yürüdü bir ömür boyu
kayboldu gövdesi nehir boyu sazlıklarda

yorgun bedenini bırakıp bu sürgün yerinde
rüzgârın peşine takılıp gitti işte

"aldırma gönül, aldırma”
o da aldırmadı zaten ıslak kaldırımların ağıdına
bir gupse alıp göğün maviliğinden
mühürledi ayak izlerini sonsuzluğa