Kurtulsun Çocuk Şiiri - Kasım Kobakçı

Yırtık kazakla sokaklarda sessiz yürüyor,
Gözlerinden yere acı gözyaşı düşüyor,
Soğuk rüzgar hep bu küçük bedeni bürüyor,
Kimsesiz eller göklere doğru açılıyor,
Açlığın acısı dört bir yana saçılıyor.
*
Zengin vitrinlere bakıp hayallere dalar,
Gece karanlığı umutlarına dert katar,
Minik kalbi hasretle ve yoksullukla atar,
Mutlu çocuklar parkın içinde koşmaktadır,
Oysa kuru ekmek için hep savaşmaktadır.
*
Bedenindedir hayatın vurduğu o yara,
Yüzüne bulaşmış acımasız derin kara,
Düşmüş çocuk yaşta böyle amansız bir dara,
Ruhum eziliyor onun büyük dertlerinden,
Ne gelir ki benim gibi acizin elinden.
*
Kimsesiz yoksula açılmalı artık kucak,
Yanan yüreği bulmalıdır tüten bir ocak,
Buz tutan elleri sevgiyle olmalı sıcak,
Gelin kurtaralım yoksulluğun pençesinden,
Kurtulsun çocuk sefaletin acı sesinden.