Kurşundan Ağır Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Harabeler arasında kalmış kimsesiz bir serçe gibiyim
Ruhumun kapılarını çalan tek bir merhametli el çıkmadı
Yıllarca boşlukta yankılandı adımın fısıltısı
Beni dinleyen sadece soğuk duvarların ıssızlığı oldu
Dünyanın en kalabalık caddelerinde kaybolmuş bir gölgeyim

Gözlerimin içine bakıp da içimdeki yangını gören olmadı
Herkes kendi yalan masalının kahramanıyla meşguldü
Ben ise karanlık odalarda kendi sesime sığındım
Yaralarımı kendi ellerimle sarmaktan yoruldu parmaklarım
Kimse sevmemiş beni kimse anlamamış beni bu ömürde

İçimde patlayan fırtınaları kimse duymadı derinden
Sağır bir limanda bekledim hiç gelmeyecek o yelkenliyi
Sözcüklerim boğazımda düğümlendi kurşundan ağır
Kimsesizliğin tavanına bakarak geçirdim bütün ömrümü
Yalnızlık en sadık dostum oldu bu koca yalan handa

Bütün yollar çıkmaz sokaklara çıkıyor adımlarımda
Güneş doğmasa da olur artık şu virane dünyama
Yüreğimin en saf köşesini kirletmeden sakladım
Lakin bunu fark eden tek bir vicdan çıkmadı karşıma
Kimse sevmemiş beni kimse anlamamış beni hakikatte