İnsafın vicdanın yokmuydu senin
Niye bahçemize girdin köstebek
Gücünü burdamı sınadın bilmem
Böyle boydan boya sürdün köstebek
Kursağımda koydun tatlı hevesi
Divane aşığın çıkmıyor sesi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ESPİRİSİ BOL BİR ŞİİR, GÜLDÜĞÜMÜ İTİRAF ETMELİYİM
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta