Korkuyorum… Şiiri - Fatih Özdemir4

KORKUYORUM…

Bu şehirde sensiz olmaktan korkuyorum...
Sensizliğin sessizliğinden korkuyorum…
Gönlümün sensizliğinden, acılarımın, mutluluklarımın, sevinçlerimin, düşlerimin, hayatımın sensizliğinden korkuyorum.
Gözlerim, gözlerinin yokluğundan korkuyor. Gecelerimin karanlık sokaklarında, senin ışığının olmayışından korkuyorum.
Senin gül cemalini görememekten korkuyorum.
O içimde fırtınalar yaratan bakışlarının olmayışı korkutuyor beni.
Sensizlik bana verilmiş en büyük ıstırap…
Feryat eden gölüm seni arıyor, soruyor boş duvarlara, senin yokluğundan korkuyor
Senin yokluğunun acısıyla ağlıyorum sevdiğim
Ve en önemlisi de beni unutup gitmeden korkuyorum.
Beni sensiz koymandan korkuyorum.
Bunları düşündükçe kahroluyorum.
Anlıyorum ki beklemekten başka çarem yok sevdiğim.
Bekliyorum seni…
Sonsuzluğun sonunda bekliyorum.
Sonsuzluğun sonu var mıdır bilmiyorum; ama
Benim başlangıcım sen olduğuna göre sonumda sensin
Gel al benden bu korkuları, al ki seni ne kadar sevdiğimi görebilesin
Sen ol bu yüreğimin, karanlık gecelerimin ışığı
Sönmesin bu ışık; sönmesin ki toprağım güneşsiz kamlısın…
‘’Işığın olmadığı yerde korku vardır.
Işığım sen yoksun,
Korkular içindeyim…’’