Koridorlar Şiiri - Turğay Çeken

Ilıman bir mevsimde üşümek ruhsuzluğunda bedenin
Koskoca şehirlerde tatmak yalnızlık kaderini,
En kalabalık güruhlarda
Bakmak..... ve görmemek algılanan algısızlığı
Sevmek ve ölmek kirpik uçlarına yanacak kadar
Bilmek lakin bildirememek sevdanı yangınına
Dökmek içini, fakat yine........
Ilıman bir mevsimde üşümek ruhsuzluğuyla bedenin
.......
.......
.........

Aşktır en ızdırabında kıvrandıran seni kuytusunda
Karanlık arzın dipsiz âmâlığında
Ne mel-ûn illettir ki acısı kasvetle dolduracağına gönlünü
Kasveti keder, kasveti yıkım, kasveti kalleş değil içinde
Kasveti aşktır bir ânını sürmeye ömrünü vereceğin
Acısını iğneleyip gönlüne öleceğin

Zemheri gecelerde ısınması içinin, sönmüş küllerin soğukluğunda
Panayır coşkusu yaşamak bir çoban yalnızlığında
Ağaçta sevdân, duvarda sevdân, kalpsiz kayanın yüreğinde sevdân, O’na can veren
Her sinema perdesinde başrol olman O’nunla
Bitse dünya bitmeyecek sevdân
Zemheri gecelerde yanması içinin, sönmüş volkanların soğukluğunda

Aşktır mutluluğunu muştulayan içinin
Aydınlık gecelerinde melanet dünyanın
Gelişi yürekte kıpırtı, bakışı ömür, gülüşü ebedîyet
Hissi aşktır her ânını sürmeye bir ömür vereceğin
Hazzını iğneleyip ruhuna ölümüne seveceğin

Ilıman bir mevsimde üşümek sönmüş küllerin soğukluğunda
Ölümdür çaresi ayrılığının
Anlamsız hayatın anlamsız koridorlarında