Koridor Boyu Şiiri - Kasım Kobakçı

Koridor boyu,
Her veda, bir ilk merhabaya durgun liman.
Diline zehir süren hecelerle, kılığını değiştiren sisin,
Notlarına kırık not düşüren, cahili, alimi misali,
Eğik veya eksik..
*
Lal olma payını, cömertçe harcamış nefeslere nazire,
Şahsına, isimsiz dilekçeler karalayıp gönderircesine.
Düzenin işlediği, binbir gürültüden ses kısıp tel kopararak,
Garipliğin şivesinde, çöllere kırlara giden akşam esintileri.
*
Ve gün batımı, mora bulanmış ufuklarla birlikte,
Çalınan zil seslerinin, peşinden paslanmış loşluğa,
Odada, sönmüş mum kokusu,
Terasta hanımeli, bazen hüzün çiçeği.
*
Ayarı kaçık, takvimde beklemeye alınmış,
Titrek ve yaşlı masa kenarındaki sahaftan cilt, paslı divitin uç tarafındaki,
Şıpır şıpır, damlayan mürekkep,
Ve vapur düdüğüne, hayatın durduğu o anlık gaflet.
*
Kimindi bu yalan, soyut pasaklı beyan,
Vitrindeki, gümüş hokka,
Şairin parmağında sönen, zehirli çekingenlik.
*
Ünlemler,
Virgüller,
Noktalar,
Soru işaretleri...
*
Kapkara çığlıklarla, tünemiş satırların bacaları üstünden,
Hesabı zor, eşkıya olmaya meyilli,
Ve kahveyle telve karışımı, yarım fincanlardaki manaların bölünüp dağıldığı,
Süslü,
Soğuk.
*
Cansız canlılığın, mühürlenmiş dizelerine bağırarak, kendi içinde batan,
Kağıda bulaşmadan önce, boranların dört bir yanını, törensiz dağıttığı,
Boşluğa akıp giderken, dikişten nakıştan sökülmüş, kopmuş kafiyeler.
*
Ruhunda biriktirdiği, ıpıslak hüzünlerle tenteler simsiyah,
Yorulmuş yıkılmış, sütunlar ve gövdeler arasında simsiyah,
Sızısı, durmaksızın işleyen eski vedalardan,
Sürgün yemiş, adressiz kederler tazeler..