Kör bakış Şiiri - Müyesser Doğan

Eşiksiz kapıların adımsız yolcusuyum ben...
Eceli bellidir gölgemin, koşmasam da varır düşlediği yerlere...
Kinden uzağım, nereye yakınım henüz fark edemedim.
Öyle bulanık suların içinde,
Nasıl berrak kalır en saf damlalar...
Aynı cenneti Habil ile Kabil de isterken,
"Herkes kendi tanrısına, diğerinin tanrısını şikayet ederken"...
Haydi aminler çarpışsın göğün yedi kat ötesinde.
Kalbinden Rabbini kovanların çağında,
Küstah bir imanı aklımızdan çalanlar var.
Mahkemesinde yerkürenin,
Zanlıların suçu belli; hakimleri yargılıyor adaletin yumruğunda.
Uçurumlarını gözlerinde taşıyan bir gönül,
O gözden düşen düşene...
Yığılmış ortalığa kalabalık hayal kırıkları,
Candan ve maldan,
Ve sonra körpe bir zamandan,
Öyle gelir geçer bir gecenin kara bir balçığında.
Yürümeye mecali kalmadı adımlarımın,
Susmak konuşmaktan daha çok hecelidir.
Kör bir bakışın gözü pek direnişi kamçılar beni...
Yüküme aşığım görmüyor musun?
Aramıza hangi yemini koysan bozulup çürür, anlıyor musun?