Kokun Sinmiş Mısralarıma Şiiri - Bahtiya ...

Ey güzellik.

Yine sensizlik kokuyor sigaram.

Dumanı ağır ağır dolaşıyor odamda.

Her nefeste,Sana biraz daha yaklaşıyor hasretim.

Gecenin en koyu vaktinde,Gözlerin düşüyor aklıma.

İlkbahar oluyor gece.

Sessizliğin bile umuda dönüştüğü yerSen oluyorsun.

Sen uzak bir sabaha uyanırken,Ben burada,Kokun sinmiş mısralarıma sığınıyorum.

Sensiz geçen zaman,Eksik bırakılmış bir türkü gibi.

Her dizesi yarım.

Her susuşu sana çıkıyor.

İçimde sessiz bir yangın büyüyor.

Adını her andığımda,Yüreğim yenidenKendi sesini duyuyor.

Uzaklık dediğin,Yolların değil,Bekleyişin adıdır.

Her rüzgâr,Benden sana küçük bir selam taşır.

Sen,Gönlümün hiç solmayan baharı.

Bilirim.

Bu hasret de,Bir gün vuslata karışacak.

Dumanı bırakıyorum gecenin koynuna.

Duvarlar bile,Adını fısıldıyor bana.

Hasret,Sabırla büyüyen gizli bir yara.

Gece boyunca kanıyor.

Sabahla birlikte susuyor.

Mesafeler,Sevdanın önüne çekilmiş ince bir perdeden başka nedir ki?

Aramızda dağlar,Şehirler,Yollar olabilir.

Ama ruhum,Her gece senin gözlerinde dinleniyor.

Sen uykunun en masum yerindeyken,Ben hayalinin başında,Sessizce nöbet tutuyorum.

Kelimeler seni anlatmaya yetmiyor.

Adın,İçimde hiç dinmeyen bir duaya dönüşüyor.

Bu yangın kolay kolay sönmez.

Bu özlem de,Kolay kolay dinmez.

Senden başka,Hiçbir teselli,Bu yüreğe yuva olmuyor.

Bir gün ellerimiz kavuşacak.

O gün,Hasret değil,Ömür konuşacak.

Şimdi yine,Bir sigara yakıyorum geceye.

Dumanında hasret var.

Dumanında umut.

Ve her şeyden çok,Sen varsın.

Bekliyorum.

Gözlerinin içine bakıp,

Hoş geldin ömrüme.

Diyebileceğim günü