Koca Boran Şiiri - Kasım Kobakçı

Rüzgar aniden esip, kapıları zorladı,
İçimdeki korkuyu, gülümseyip sakladı,
Sanki gökten başıma, koca deniz patladı.
*
En büyük fırtınaymış, çay bardağımda kopan,
Rüzgarıyla her şeyi, gözüm önünde yutan,
Şaşkın şaşkın bakarım, var mı yakamdan tutan.
*
Güneş tatilde sanki, bulutlar çok neşeli,
Gökyüzünde oynuyor, şimşekler pek cilveli,
Bu çılgın havaların, asla bilinmez hali.
*
Gürültüsü kulakta, yankılanır durmadan,
Sanki davul çalıyor, hiç haber de sormadan,
Uçan çatılar bile, süzülüyor yormadan.
*
Kediler, saklanacak delik arayıp koşar,
Kuşlar, fırtınalardan kaçıp dağları aşar,
Adamın şapkası da, uçup sellerden taşar.
*
Kimi camdan bakarak, bu afeti izliyor,
Kimi de battaniye altında, sır gizliyor,
Rüzgarın şarkısını, sokak bile özlüyor.
*
Oksijen, bedavadan ciğerlere doluyor,
Eski püskü tabela, rüzgarda yok oluyor,
Şehir bir oyun yeri, bak ne güzel gülüyor.
*
Sokaklar temizlendi, süpürgeye ne hacet,
Yapraklar uçuşuyor, gökyüzünde ziyafet,
Fırtınanın içinde, var bir gizli keramet.
*
Rüzgar bizi, sokakta kendi içine çeker,
Şemsiyemiz ters dönmüş, işte bu boynum büker,
Yağmur da dahil olsa, üstüme dertler döker.
*
Doğanın bu gücünü, görenler şaşkın olur,
İnsan bu korku ile, hemen evde yer bulur,
Rüzgarın hızını da, ancak ağaçlar solur.
*
Bir de bakmışsın, gökten kocaman kova düşer,
Su birikir yollarda, dereler gibi şişer,
Akşam vakti evlerde, sıcacık çorba pişer.
*
Şairler ilham arar, rüzgarın esişinde,
Aşıklar sevda bulur, bu yağmur gelişinde,
Ben de mısra yazarım, bu komik gidişinde.
*
En büyük fırtınalar, gülüşünde saklıdır,
Gönlüm bu deli hale, teslim olsa haklıdır,
Aşkın esen rüzgarı, afetlerden farklıdır.
*
Yüreğimin içinde, dinmeyen koca boran,
Sen varsın merkezinde, rüyalarımı kuran,
Gözlerindir, ruhumu böyle derinden vuran.