Bir Babanın Yüreğinden…
Yirmi bir yıl önceydi…
Evimizin içine doğan
Bir güneş gibi geldin.
Annenin kucağından
Titreyen ellerime bırakıldın.
Korkuyordum…
Kollarımın arasından
Bir düş gibi kayıp gidersin diye.
Küçük kızım…
Kapıda bekleyişlerin hâlâ aklımda.
“Bana ne getirdin?” diye soruşun,
Boynuma sarılışın,
Gülüşünle dünyamı aydınlatışın…
Kucağımdan hiç inmek istemeyişin…
Benim bebeğim,
Kokusu cennetten gelen küçük kızım…
Seni çok seviyorum.
Ama bilirsin,
Babalar sevgilerini saklamayı öğrenir.
Bize öyle öğretildi.
Sevgi, içimizde büyüyen
Sessiz bir yangın gibiydi.
Oysa sen,
Nefesimin en derin yerisin,
Canımın en ince sızısı,
Kalbimin en güzel tarafısın.
Şimdi büyüdün…
Artık yalnızca kızım değil,
En yakın dostumsun.
Konuşuruz, tartışırız, güleriz…
Bazen sana kızar gibi olurum.
Ama bil ki
En çok da doğrularını severim.
Canım kızım…
Hayat kısa…
Sevdiklerini, hayallerini,
Kalbinden geçen güzellikleri erteleme.
Benim sana bırakacağım
En büyük miras;
Onurlu bir isim,
Temiz bir geçmiş olacaktır.
Mutlu ol…
Uzun, güzel,
Sevgiyle dolu bir hayat yaşa.
Nerede olursan ol,
Hangi rüzgâr savurursa savursun seni,
Vatanını, aileni ve değerlerini
Yüreğinin en yüksek yerinde taşı.
Çünkü senin damarlarında
Asil bir hikâye akıyor.
Ve bir gün,
Sen de anne olduğunda
Bu sevgiyi
Kendi çocuklarının yüreğine fısılda.
Canım kızım…
Sevgi ertelenmez.
Hayat, sevdiklerimiz varsa anlamlıdır.
“Seni seviyorum” demek
Dünyanın en zor şeyi olmamalı.
Kokusu kalbime sinmiş kızım,
Hasret’im…
Seni çok seviyorum.
Allah yolunu açık etsin,
Her adımında yardımcın olsun.
Gönlüne huzur, ömrüne mutluluk versin.
Baban
Muhsin Yener




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta