Kış Kervanı Şiiri - Mehmet Osmanoğlu

bir kış kervanı geçer ömrümüzün üstünden
ağlamayı unutmuş gökleri uyandırır
yılların yüzümüzde kıvrılan yorgunluğu
sus pus olmuş ölümün kokusunu andırır

eşyadan çekilir de güneşin tebessümü
renkler üşür ve solar münzevi tepelerde
kuşların kanadından dökülür yuvasızlık
kimsesizlik yazgısı yetim iniltilerde

uğuldayan rüzgârın terkisinde gezinir
hicran akşamlarının kan kırmızı düşleri
ince ince dokunur dalların gergefinde
beyaz gelinliğiyle mevsimin gülüşleri

denizin dalgasında kıpırdanan hülyâlar
tutunur ellerinden sislenmiş bir umudun
beyazın saltanatı kaplar yeri ve göğü
çığlıkları duyulur her tarafta sükûtun

yıldızlar söndürülmüş, gece ayaz, karanlık
bu sokaklar dönüşsüz limanlara açılır
müşfik dokunuşlardır öteler ikliminden
göklerden perde perde yeryüzüne saçılır

yağmurun telaşına inat bir durağanlık
ve vakar seyredilir çehresinde karların
kapı aralığından bakar hayallerimiz
mâzi uykuya dalmış kollarında efkârın

telgrafın telleri dilimizde bir yangın
yalnızlığın yoldaşı kan donduran zemheri
bir kanlı pusu atar yeni yetme düşlere
zeval kokusu sarar bu mevsimde her yeri

döşeği kar güllerin, yorganı derin uyku
buzdan ziynetler gibi bahçelerde salınır
beyaz birkaç damla kan sızar yanaklarından
feryadından bülbülün mâtemler palazlanır

bu dünyanın rıhtımı bu mevsimde gizlidir
gövdeler demir alır usul usul limandan
kar değildir bu yağan sonsuzluğa bir davet
hudutsuz ufuklarla birleşen âsumandan.