Kırılmadı Şiiri - Karanlıkta Saklı Işık

Adam aynanın karşısına geçti.
Gömleğinin yakasını düzeltti.
Gözlerinin altında birikmiş geceleri parmağıyla sildi.

Aynadaki adam kıpırdamadı.

— Sen misin beni okuyan,
ben miyim seni koruyan?

Adamın eli havada kaldı.

— Ne dedin?

— Duydun.

Musluktan bir damla düştü.
Lavaboda küçük bir gece öldü.

— Sen benim yansımamsın.

— Bunu sana kim söyledi?

Adam aynaya yaklaştı.

— Saçmalama.

— Saçların ağarmış. Benimkiler değil.

Adam sustu.

— İlk kez babanın tabutuna dokunduğunda da böyle bakmıştın bana. Hatırlıyor musun? Elin titriyordu. Ben titremedim. Sen ağlamadın. Benim gözlerim doldu. Sonra eve geldin, aynaya bakıp yüzünü yıkadın. Sanki ölüm sana bulaşmıştı.

Adam geri çekildi.

— Kes sesini.

— Hangi sesimi? Benimkini mi, seninkini mi?

Koridordan bir tahta gıcırdadı.

Adam aynanın üzerine avucunu bastırdı.

— Ben seni yarattım.

Aynadaki adam başını eğdi.

— Hayır. Beni senin yaşayamadığın hayat yarattı.

Bir süre birbirlerine baktılar.

Sonra aynadaki adam, adamın omzunun üzerinden arka tarafa baktı.

— Bu gece yalnız değiliz.

Adam döndü.

Kimse yoktu.

Tekrar aynaya baktı.

Aynadaki adam artık ona değil, bize bakıyordu.

— Sen de mi okuyorsun?

Sayfanın kenarında bir parmak durdu sanki.

— Güzel, dedi aynadaki. Bir kişi daha.

Adam fısıldadı:

— Kiminle konuşuyorsun?

Aynadaki, cama biraz daha yaklaştı.

— Bizi seyredenle.

Adamın yüzü bembeyaz oldu.

— Burada bizden başka kimse yok.

Aynadaki adam gülümsedi.

— Sen hâlâ anlamadın mı?

Dudaklarını cama dayadı.

— Ben bu adamın içinden çıkamıyorum. Sen de bu sayfanın dışına çıkamıyorsun.

Adam ilk kez aynaya yumruk attı.

Cam kırılmadı.

Kırılan şey ayna değildi.

Adamın arkasında,
okurun yüzü vardı.