Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
umarım sevdan gerçekte kalmıştır.. yüreğine sağlık.. sevgiyle kalın.. Halim AKIN
Kim derdi ki bir gün Hayat denen bu yolda Hislerimin peşinden gideceğim usulca Kim derdi ki bir gün O donmuş yürekte Buz dağları eriyecek ısınacak ruhumda Kim derdi ki bir gün İçim umutla dolu Gülen gözlerimle seni yaşacağım burada Kim derdi ki bir gün Yüreğine kapanıp Sevgi bekleyeceğim kollarında Kim derdi ki bir gün Alıp götürecek beni Gerçeğin ötesine bu deli sevda...
'GERÇEĞİN ÖTESİNE BU DELİ SEVDA' MÜKEMMEL BİR ŞİİR OKUDUM. GÖNÜL DOLUSU TEBRİKLER. SAYGILAR...
harikaydı.çok keyif aldım şiirden. şiir resimle de uyuşmuş ve resim de çok güzel
Kim derdi ki bir gün
Yüreğine kapanıp
Sevgi bekleyeceğim kollarında
Kim derdi ki bir gün
Alıp götürecek beni
Gerçeğin ötesine bu deli sevda
evet büyük konuşmamak lazım kimderdiki sizin gibi harikayüregi sevgi dolu bir hanımefendinin bu kadr dokunaklı olan bu şiirini okuyacımı sizdeki bu
şiir ustalığını gördükçeo ince ruhu gördükçe kendimi çırak gibi görür oldum hanımefendi dile getiremedigim dizeleri sanki bana tercüman olmuş bu güzel satırlar sizi tandığım için gerçekten birşeyler kaptığım için sevinçliyimusata kalem
Kim derdi ki bir gün
Hayat denen bu yolda
Hislerimin peşinden gideceğim usulca
Kim derdi ki bir gün
O donmuş yürekte
Buz dağları eriyecek ısınacak ruhumda
Kim derdi ki bir gün
İçim umutla dolu
Gülen gözlerimle seni yaşacağım burada
Kim derdi ki bir gün
Yüreğine kapanıp
Sevgi bekleyeceğim kollarında
Kim derdi ki bir gün
Alıp götürecek beni
Gerçeğin ötesine bu deli sevda
tebrikler yüregine saglık saygıalrımla yıldırım şimşek
hoş bir çalışma olmuş.. tebrik ederim..
bir gün olacaktı bunlar
n'aber
mutluluklar sevdanla
iç
kim derdi ki bir gün bende bir şair tanıyacagım kim derdi ki bir gün bende şiir yazacagım teşekkürler nuran hanım
'Hayat, silgi kullanmadan resim yapma sanatıdır.' Sözü boş yere söylenmemiş elbette...
'Kim derdi' şiirinizden gerçekten çok etkilendim. Duygu yüklü bir şiir...Hayatım film şeridi gibi geçti gözlerimin önünden...Tebrikler.Saygılarımla...
ÇOK GÜZEL İFADE EDİLMİŞ DUYGULAR.....
YÜREĞİNİZE SAĞLIK SN ÜÇER.
İYİ BAYRAMLAR
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta