Kevser Kılınç Şiirleri

34

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Kevser Kılınç

Aşk…
Varılmaz yolların bittiği noktaydı,
Çıkmaz sokakların çıktığı yollarda…

Sevgiydi, sevgiliydi,
Bir kömürün elmasa dönüşmüş haliydi.

Devamını Oku
Kevser Kılınç

Şiiri ateşe attım
Ateş yandı
Şiirse hala ılıktı
Bakakaldım
Yanık bir tütsü
Şiirin bağrını deldi

Devamını Oku
Kevser Kılınç

Ne bir fırtına tanımlar sendeki beni,
Ne de girdaba mahpus kadırga.
Eler mi taş kalpleri sonsuzluk eleği,
Bitmez tükenmez ahlar dergâhında.

Avazım bozarsa bin yıllık sükûnet orucumu,

Devamını Oku
Kevser Kılınç

Bir haykırış dillerde, muhtevi bir eda ile
Öyle bir hengâme ki sükûtun ötesinde,
Varoluş mücadelesi, yokluğun içinde
Çile’den başka ses yok Üstadın dilinde…

Prangalar vurulmuş kutsanmış yüreğine,

Devamını Oku
Kevser Kılınç

Sonun meskenidir ki o semavi ufuk,
Sonun bittiği yerden başlayan sonsuzluk.
Bir çuvaldıza tutturulmuş parşömen misali,
Şimdi önüme set çeker umutsuzluk!

Tırnaklarımın arasında kalan bir parça kin,

Devamını Oku
Kevser Kılınç

Direnirken çırılçıplak korkunç göğe
Sonsuzluğa gebeyim bu gece
Akislerde bıçaklanmış sözcüklere metanet
Dillerde pırangalanmış tek sözcük affet!

Ömür dedikleri zaman yoksunluğuna büründüm,

Devamını Oku
Kevser Kılınç

Asın beni, öldürün
Şehrin 7 kapısında
Üçer gün aralıklarla
İbret-i ala, âlem-i şüheda
Diye asın

Devamını Oku
Kevser Kılınç

Kisveleşmiş ruhumun cümbüşüne sarıldım,
Baktım ki infilak eder zembille inen her sözün.
Ey gönlümün nakkaşı rayihalarına boğulup kaldım,
Tercüme-i halim sükût, rint midir zahit midir özün?

Bilirim ki yokluğun varlığınla haceleştirdi beni,

Devamını Oku