Kendime Veda Şiiri - Furkan Turhan

Bu gece aynaya değil,
Aynanın ardında kalana baktım.
Yüzümde yılların pası,
Gözlerimde söndürülmüş bir şehir vardı.

İçimde kırık bir saat taşıdım,
Ne ileri gitti ne geri.
Her tik takında biraz daha sustu
Benden geriye kalan biri.

Çocukluğumu eski bir çekmecede buldum,
Üstü toz, elleri soğuktu.
Bir zamanlar göğe sığmayan düşlerim
Şimdi cebimde buruşturulmuş bir nottu.

Kalbimin kapısına paslı bir kilit astım,
Anahtarını denize bıraktım.
Belki biri bulur diye değil,
Bir daha açmaya cesaret edemediğimden.

Bu gece kendime veda ettim;
Ne bir alkış, ne de son bir söz.
Sadece içimdeki boş sandalyeye
Sessizce oturdu yalnızlığım.

Ve ben,
Kendi hikâyemin son sayfasında
Adımı yavaşça sildim.
Çünkü bazen insan ölmez;
Sadece eski hâlinden vazgeçer.