Yasamak bundan ibaret değil sanırım,
Ya da bosver belki tam vaktidir delirmenin.
Dilimde küfürler, buna yakın cevrem alıstı,
Cünkü 13 yasında gercek acıyla tanıstım.
Savastım kabuslarla ; direndim, savastım.
Gece çöktü, yollar sustu,
Nereye baksam aynı boşluk.
Yarın dediğim uzak bir sis,
Bugün ise içimde yorgunluk.
Saatler geçiyor, ben duruyorum,
Gece çöker, sokaklar susar,
Bir ben kalırım kendi içimde.
Söyleyemediğim cümleler büyür,
Sessizce yankılanır kalbimde.
Bazı vedalar söylenmeden olur,
Gece ne kadar uzun sürerse sürsün,
Bir sabah mutlaka dokunur pencereme.
Kırılmış düşlerim olsa da,
Bir umut saklarım hâlâ içimde.
Yollar yorabilir, insan kaybolabilir,
Neden susardın anlat, cümle kurmadan?
Anladık birkez daha hiç konusmadan.
Zamandan muaf tuhaf bi ailelerce,
Akıldan muaf kararlar, sorulmaz bile.
Bu gece aynaya değil,
Aynanın ardında kalana baktım.
Yüzümde yılların pası,
Gözlerimde söndürülmüş bir şehir vardı.
Bir gün çıktın hayatın yoluna,
Üzerinde kırmızı çiçekler,
Kimse bilmezdi içindeki fırtınayı,
Sen sustukça büyüyen o sessiz geceler.
Yanlışa sürme bizi, yakamoz aya küsmüs,
Denizler maviye ve daglarda kıra küsmüs,
Yesile yaprak, yapraga yesil küsmüs,
Bu mevsim bana küsmüs de,
gönlüme alev düsmüs.
Geceler üstüme kapanır, ses etmez duvarlar,
Sokaklar suskun, gökyüzü yorgun, şehir darmadağın.
Bir zamanlar ışık olan ne varsa içimde,
Şimdi küllenmiş bir yangının soğuğunda.
Haydi! Susan bedenim konuş,
Bu sana son tepkisiz sunuş,
Hayatın ortasında kayboluş,
Belirsizlik denizinde boğuluş,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!