Kendime Veda Şiiri - Fatih Elalmış

Gece yarısını geçmişti saat, belki de zaman durmuştu,
Odamın ortasına garip, tanımadığım bir sessizlik kurulmuştu.
Giyinip çıktım dışarı; ceplerimde yarım kalmış sözler,
Sokak lambasının altında beni bekliyordu iki yorgun göz
Yaklaştım... O bendim, birkaç yıl önceki çaresiz çocuk,
Omuzları çökmüş, dudaklarında ince, kırgın bir ıslık...
"Gidiyorum" dedim ona, "Seni bu kaldırımda bırakarak."
Yüzüme baktı şaşkınlıkla, cebinden çıkardığı bir dal sigarayı yakarak.
"Beni kime emanet ediyorsun?" dedi, sesi rüzgarda titredi bir an,
Dedim ki: "Geçmişe... Çünkü yok artık sana feda edecek bir zaman."
O çocuk ki hayaller kurardı, her yalanı gerçek sanırdı,
Ben ise artık o masallardan çoktan uyanmış bir adamdım.
Ceketimi ilikledim, anahtarı bıraktım avucuna,
Dönüp arkama bakmadan yürüdüm gecenin en karanlık ucuna.
Arkamdan bağırdı: "Peki şimdi kimsiz kalacaksın?"
Gülümsedim sadece... "Yarın sabah o aynada ne bulacaksın?"
Hoşça kal çocuk, hoşça kal eski ben...

Arkanı dön ve bak: Bu vedada saklı sır.
Giden de yanar, kalanda kalır darda
Özünü gömen adam, neyler artık dünyada?
Ben bende kayboldum, arama artık boşuna...