Sonra kendi kendime dedim ki: ölsem, haberi olmayacak insanlara bu kadar içten sarılmaya değmez. Bir liman gibi bekliyorsun bazılarını, oysa onlar ilk fırtınada adını unutuyor. Ben insanları ekmek gibi aziz bildim kardeşim, su gibi, güneş gibi… Bir selamlarını bir ömre değiştim bazen. Ama dünya böyle değilmiş. Bazı yürekler taş duvar gibi sessiz, bazı insanlar bir ölüm haberine bile yabancı. Şimdi anlıyorum; insan dediğin herkese gönlünü açmamalı. Çünkü bazıları senin yokluğunu değil, yalnızca işine yarayan yanını sever. Ve ben artık kalbimin kapısını rüzgâra bırakmıyorum. Bir avuç gerçek insan yeter bana. Gerisi… kalabalık sadece. Muhsin yener
Muhsin Yener 2Kayıt Tarihi : 16.11.2026 21:13:00
Şiiri Değerlendir
yok
ölsem, haberi bile olmayacak insanların kalbinde yer aramaya değmez Bir selamı eksik edenlere ömürlük cümleler kurmaya değmez Bir yokluğumu bile fark edilmeyecek insanların varlığına tutunmuşum uzun zaman. Şimdi anlıyorum… İnsan, değer verdiği kadar eksiliyormuş bazen. Ve bazıları, senin kırılışını değil, yalnızca sustuğunu görüyormuş. Bu yüzden artık kalbimi herkesin önüne sermiyorum. Çünkü bazı insanlar, bir ölünün ardından bile susmayı seçermiş.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!