Kendime _2_ Şiiri - Müyesser Doğan

Seni hatırlıyorum bay'ım .
Yıllar önce bir duâ'da geçmişti adın...
Hangi mevsimden kalma bu hatıra,
Belki bir akşamüstü ,
küfrederken öfkeyle kadere,
Belki de ,
bir çoçuğa gülümserken döküldü duru sesime...
Biliyorum neredeydi.
Çamurdan sırlanarak,
"Ateşte açan çiçeklerin 'kentindeydi
Biraz filozof,
Biraz şair olduğum vakitlerden kalma...
Orada zaman.
Yarım ve kırık yürürdü,
insanlar birbirine bakarken mi?
içinden sessizce geçerken tanışırdı.
Sen de oradaydın.
Belki bir cümlenin köşe başında,
belki eksik bir vedanın,
Tamamlanmış körpe yasın da.
bense,
Öyle cahiliydim yaşamanın.,
Annemden öğrendiğim gibiydi dünya.
Kenar da köşe de yazarken bulurdum kendimi.
Peki Kendim,
benmiydim bay'ım ...

.