Kendi Boşluğuna Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

Yağmur, pencerenin camına her vuruşunda içerideki o ağır sessizliği biraz daha büyütüyordu. Duvarın köşesinde, sandalyeden bile sayılmayacak kadar yalnız duran o eski eşya gibi öylece kalmıştı. Ne kalkmak için bir sebebi vardı ne de arkasına dönüp bakmak için bir umudu. ​Sırtını dayadığı soğuk duvar, sanki yüreğindeki o solgun bahçenin bir devamıydı; orada ne bir çiçek açıyor ne de mevsim değişiyordu. Dışarıda insanlar havadan sudan konuşuyor, bir zamanlar hayatına girenlerin arkasından sıradan cümleler kuruyordu. "Dönmedi gittiği yerden desinler," diye geçirdi içinden. Desinlerdi. Zaten geride ne bir iz ne de taranacak bir saç kalmıştı. ​Gökyüzü koca bir boşluğa bırakmıştı kendini; o da aldırmadı, yağmurun altında sırılsıklam olana kadar yürüdü. Öyküleri kısa sürmüştü, çünkü iki insan arasındaki o ince köprü taşınamayacak kadar ağırlaşmış, kocaman romanlara sığdırılamayacak bir hüzünle ortadan ikiye bölünmüştü. ​Şimdi gözünden süzülen yaş, toprağa kavuşmak için dağları aşan bir derenin denize varma telaşı gibiydi. Ne acılar dindi ne de içindeki ağrılar hafifledi. Ama biliyordu ki; insan ancak her şeyi serbest bıraktığı, hayat inceldiği yerden koptuğu an, en derin yaralarından derman bulmayı öğrenirdi.