Kemancı Şiiri - Suskun Şair Fazlı Acar

KEMANCI

Boğuk bir nota düştü masama,
Gece, duvarlardan içeri sızdı.
Bir zaman susturduğum o yarayı,
Kemanın tınısı yeniden kazdı.

Yay ağır ağır dolaştı tellerde,
Sanki eski bir mektup açılıyordu.
Her nota bir başka yara olup,
Unuttuğum acıyı uyandırıyordu.

Ben seni anlatmak istemiyordum,
Adını gecenin dilinden sildim.
Fakat o son nota vurunca içime,
Senden değil, kendimden ürktüm.

Çünkü sen giderken bir şey bıraktın,
Ne mendil, ne mektup, ne de bir eşya;
İnsanın kendine yabancı oluşunu,
Bir ömrün ortasına bırakıp gittin.

Şimdi keman susuyor... O boğuk tını
Hâlâ duvarlarda dolaşıyor ağır ağır.
Ben seni kaybettiğim yerde değilim,
Beni kaybettiğin yerdeyim.

Sabaha çıkmıyor bu gecenin yolu,
Penceremde solgun bir şehir.
Bir nota daha düşse şu karanlığa,
İçimde kapanmış ne varsa söker.

Çal kemancı... Son kez değsin yayına,
Bu gece geçmişin kapısını açma.
Ben zaten kendimi senden kurtardım;
Şimdi senden kalan adamı göm bana.

Suskun Şair Fazlı Acar