Analar ağlarsa çocuklar gülmez,
Çocuklar hep gülsün diye söyleyin.
Savaşlar olmazsa insanlar ölmez,
İnsanlar ölmesin diye söyleyin.
Biliyordu İbrahim,
Ateşin onu yakacağını
Sadece Allaha güveni tamdı.
Hiç düşünmeden ateşe yürüdü.
*Gökhan Akçiçek'e*
Gülün dalında yaprak
Suya kanacak toprak
Elimde yeşil bayrak,
Hepsi Allah bir diyor.
Aramıza dağlar girdi gelemem,
Geleceğim dedim SÖZ oldu ana.
Eller gibi bende hemen gülemem?
Bağrımdaki ateş KÖZ oldu ana.
Dağılmış saçlarım kalbimde yara
Ak kağıda kara kalem,
Yazar durur Allah Deyu!
Şu dünyada cümle alem,
Gezer durur Allah Deyu!
Kur’an okur hem dilleri
Susuz kalmış toprak gibi,
Yanıyorum Allah diye!
Kurumuş bir yaprak gibi,
Yanıyorum Allah diye!
Yaratandan emir gelse
Selam verdim dost bağına,
Güller Allah diye söyler.
İnsan çıkar gül dağına,
Diller Allah diye söyler.
Kur’an okur, Elif yazar
Derelerden akan coşkun sel gibi,
Al beni de götür gittiğin yere.
Yükseklerden esen serin yel gibi,
Al beni de götür gittiğin yere.
Kerem Aslı’sına nasıl yandıysa
Alıç Ağacı’nda kuşlar
Çocuklar alıcı taşlar
Bu hikaye böyle başlar,
Alıç Ağacı’nda kuşlar!
Şifa diye satıyorlar
Her gecenin sabahı var,
Güneş doğar diye bildim!
Her masumun bir ahı var,
Alınacak diye bildim.
Türklüğün sesi çıkacak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!