Kemal Doğanay Şiirleri - Şair Kemal Doğanay

Dağları taşları çiçek kokuyor,
Dile gel hey Anadolum dile gel.
Çocuklar okulda kitap okuyor,
Dile gel hey Anadolum dile gel.

Gözümün gördüğü her yerde sen var,
Sen benim gönlümde açan çiçeksin.
Yüzümün döndüğü her yerde sen var,
Sen benim gönlümde açan çiçeksin.

Bahçemizde güzel çiçekler açmış

Aklından hiç çıkarma bu dünyanın sonu var,
Sen bilirsin deyince dövüş kavga olmazmış.
Her gelen gider birgün insan oğlu gözü dar,
Sen bilirsin deyince dövüş kavga olmazmış.

Kavgaları suya yaz çabuk silinsin gitsin

Bu işin sonunu görmek kolayda,
Aklıma geleni sen bilmiyorsun.
Yaşadığım bunca günler olayda,
Aklımda kalanı sen bilmiyorsun.

Bağrıma saplanmış kanlı bir bıçak,
Gücün yetiyorsa gel de sen çıkar!
Tabip el atarsa çıkarır ancak,
Gücün yetiyorsa gel de sen çıkar!

Yetime sordun mu neden babasız

Nar tanesi, nur tanesi
Annesinin bir tanesi
Evimizin son hanesi,
Ne güzelsin sen çocuğum.

Ne sözünü
Ne özünü
Sevemedim
KARAGÖZLÜM

Ne yüzüne

İçin dışın birlik olsun,
Sevgi bağın kopmasın hiç!
Gözlerine neşe dolsun,
Sevgi Bağı kopmasın hiç!

Haydi çocuk
Durma yürü!
Kuşlar gibi,
Olma sürü.

Gökte yıldız

Türkiyem gözümde tütükçe tüter
Yüce dağlarında bülbüller öter
Yaylalarda türlü çiğdemler biter,
Sevdalı Türküler yakışım ondan.