Keder Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Keder, ağır bir sis gibi çöker kentin omuzlarına,
Sokak lambalarının sarı, yorgun ışığında başlar eylemine.
Ne çalacak bir kapı bırakır geride,
Ne de sığınılacak dilsiz bir kuytu…
Bir nehirdir akar, yatağını kendi oyan;
Taşları, kayaları değil, ruhun en ince dokularını sürükler peşinden.
Gözlerinin dibinde biriken o koyu gölgedir keder,
Baktığın her manzarayı kendi rengine boyayan,
Gülüşleri fırtına öncesi bir suskunluğa çeviren amansız bir usta…

Kederdeyim;
İçimde eski bir konağın tahta gıcırtıları,
Pencerelerinden içeri rüzgârın ve ıssızlığın dolduğu bir odadayım.
Duvarda asılı duran o eski saatin tık tıklarında kaybolur zaman,
Her tık sesinde bir umut daha düşer toprağa, Yaprak yaprak, sessizce…
Kimin elini tutsam, buz gibi bir mesafe kalır avuçlarımda;
Kime bir adım atsam, koca bir uçurum büyür aramızda.
İnsanlar geçer yanımdan, telaşlı ve hırslı;
Bense bir heykelsi durgunlukla seyrederim bu yabancı akışı.

Keder, dikiş tutmaz bir yaradır göğsün sol yanında,
Ne zaman iyileşti desen, en ufak bir rüzgârda yeniden kanayan.
Gecenin en kör vaktinde gelir, oturur başucuna;
Sormaz halini, hatırını,
Sadece kendi karanlığını döker üstüne bir yorgan gibi.
Sözlerin bittiği, duaların dudakta kuruduğu o son sınırdır burası;
Ne giden geri döner bu patikalardan,
Ne de kalan bulabilir kaybettiği o ilk ışığı…

Şimdi kederin o devasa haritasında,
İzini kaybetmiş bir yolcu gibi yürüyorum.
Adımlarım ağır, yüküm kelimelerden daha derin.
Ve biliyorum;
Bu gece bu kentte kaç ışık sönerse sönsün,
En karanlık pencere, her zaman benim içime açılacak…