Keder, ağır bir sis gibi çöker kentin omuzlarına,
Sokak lambalarının sarı, yorgun ışığında başlar eylemine.
Ne çalacak bir kapı bırakır geride,
Ne de sığınılacak dilsiz bir kuytu…
Bir nehirdir akar, yatağını kendi oyan;
Taşları, kayaları değil, ruhun en ince dokularını sürükler peşinden.
Gözlerinin dibinde biriken o koyu gölgedir keder,
Bir türkü yak...
Yanık bir türkü yak
Hüznünden kainat ağlasın
Beni anlatsın
Sen ol nağmelerde
Yankılansın dağ doruklarında
Devamını Oku
Yanık bir türkü yak
Hüznünden kainat ağlasın
Beni anlatsın
Sen ol nağmelerde
Yankılansın dağ doruklarında




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta