Keder, ağır bir sis gibi çöker kentin omuzlarına,
Sokak lambalarının sarı, yorgun ışığında başlar eylemine.
Ne çalacak bir kapı bırakır geride,
Ne de sığınılacak dilsiz bir kuytu…
Bir nehirdir akar, yatağını kendi oyan;
Taşları, kayaları değil, ruhun en ince dokularını sürükler peşinden.
Gözlerinin dibinde biriken o koyu gölgedir keder,
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta