Kaybolmak Şiiri - Hasan Yılmaz 3

Zamanın eliymiş canımı acıtan.
Bir kere kendime dönüp bakmadım,
Ömrümdü her an biraz daha azalan
Keşkeler örerken saçlarıma ak,

Dünya hırsında gönül kaybolurmuş.
İnsana en çok kendine uzak kalırmış.
Meğer hayat dediğin acı bir oyunmuş,
Kendini unutmak cana en büyük tuzak.

Söylenemeyen ne varsa birikir içinde,
Hüzün, bir misafir gibi kurulur köşede.
Teselli ararsın boşalan her şişede,
En iyi arkadaşın olur karanlık sokak.

Kaç dilden susar bir kalbin acısı?
Kaç deniz aşılır bir parça huzur için?
Bitmez bu yolların o kadim sancısı,
Mümkün mü bir çıkar yol bulmak

Zamanın eli değer saçının teline,
Güzü andıran çizgiler dolar yüzüne
Bırakırsın kendini akıntıya çaresizce.
İmkansız akan zamandan kurtulmak.

Gönül, yorulup durulduğu yerde,
Sabır hırkasını sarar bedenine.
Derman aramaz artık dertlerine,
Tek ilaç herşeyi zamana bırakmak

Kendi yaralarını kendin sararsın,
Ne bir sitemin kalır ne vefa ararsın.
Aynada eskiyen yüzüne bakarsın
Derin çizgileri sanki susuz toprak.

İnsan kendine kalır en nihayetinde,
Bazen de seslenir kendi kendine .
Bu fani ömrün o son hikâyesinde,
Nasip olmaz ona kerevetine çıkmak.
2026