Karınca Şiiri - Yusuf Özdumanlar

Mehtaba yelken açarken hüznümden,
Bir gonca gül incinir ta yüreğinden.
Üşür yalnızlığım vicdanına kadar,
Esen rüzgar korkar ta derinden.
Gözlerime örtülünce bіtāb perdeler,
İzler uykumu put gibi gölgeler.
Düşünürüm bu günün ardında ne var,
Hayattadır belki o mâhur neşeler.

Sağım solum,
Üç beş adımlık mahpus taşları.
Dinmedi henüz,
Soluk penceremin gözyaşları.
Bir fakir esinti,
boynunu büker akşamları.
Sokaklar her gün direnir,
Güne karşı.
Böyle zamanlarda geçer ömrüm.
Belki en genç yaşında,
Ölüme karşı.
Yaslanırım gün be gün en olmaz kuyulara,
Gurbetin cılız sesi yalvarırken taşlara.
Bir karınca yürür kaderine doğru hızla,
Kader kadar masum gelir gözüme karınca.