Karınca Şiiri - İbrahim Alagöz

İbrahim Alagöz
2

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Karınca

Ne can denilir ne de canan
Her dem hasret ışıkları zikrederken ismini
Kolaymıdır bir karıncayı büyütmek
Eksik olan şerbeti şahit göstermek midir o sır
Ölümü bekleyen bir asker
Savaşmayı unutmuş
Gözlerinde korkunun acımasız karanlığı
Şafak vakti ağaran saçların haykırması gibi sehere
Korkuyu efsunlanmak bilerek çıktığım bu yolda
Eminim beklemek kadar yanlızsın
Ruhum bezm-i irfan olarak âlemlere zerk etmiş
Derthanemin en fakir köşesindeki rutubetli bir çukurda
Öksürükler içinde kaybolmaktır bazan
Pes edememenin zorluğundan ötedir bu
O nasıl bir bağdır ki sahibine isyan eder
Hangi renkler tamamlar onu söyleyin bana
Siyahtan ve karıncadan başka

İşte tan vaktim
Ve işte güneş
İşte o durakta bekleyen leylekler
Bencilliğin cömert korkusu
Ve yine havada o savaş kokusu
Yine çağırıyor gibi kasvetine
Bekliyor açılamayan o lüküs terzileri
Ve bekliyor beni yasak meyvalar
Konuşmak,yazmak,okumak ve daha nicesi
Giyiyorum o serin gömleği
Serden geçmenin adıdır aşk
Kalemlerin ucundaki mürekkep şaha kalkıyor
Ve bir sitem yazgısı daha dolanıyor boynuma
Yine taşıyorum bunun taşmaz yükünü
Bağırdan savrulan bir kayanın inlemesi gibi aşk

İbrahim Alagöz
Kayıt Tarihi : 27.4.2019 23:17:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!