Zemheri ayında düştüm bağlara,
Soran olmaz neden küstüm dallara.
Gurbet rüzgârı vurdu, savurdu beni,
Güneş yüzü görmemiş ıssız yarlara.
Buz tutmuş pınarın başında kaldım.
Ben o dağ yamacında bir kardelendim,
Kendi kaderime, kendim direndim.
Zulmetin içinde sabrı öğrendim,
Boyun bükmem kışa, baharım sensin.
Kayalar yarıldı, sızdı bir ışık,
Aklım firar etti, gönlüm karmaşık.
Toprağın koynunda bir can uyanır,
Kökü derindedir, aşka alışık.
Çile çekmeyene dost denilir mi?
Ben o dağ başında bir kardelendim,
Kendi kaderime, kendim direndim.
Zulmetin içinde sabrı öğrendim,
Boyun bükmem kışa, baharım sensin.
Hey gidi felek, oyunun bitmez,
Bize bu dertlerin biri yetmez.
Kardan yorgan yapsak, ateşimiz gitmez.
Ben o dağ başında bir kardelendim,
Kendi kaderime, kendim direndim.
Zulmetin içinde sabrı öğrendim,
Boyun bükmem kışa, baharım sensin.
Kardelendim karlar altında,
Güneşi bekledim.
Sabrı bekledim.
Seni bekledim.
Seni bekledim.
Kayıt Tarihi : 30.09.2026 22:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiiri yazarken kardeleni insana benzettim. Çünkü kardelen, kışın en sert zamanında, karların arasından başını çıkarıp hayata tutunur. İnsan da hayatın en zor dönemlerinde, acıların ve yalnızlıkların altında kalmasına rağmen yeniden ayağa kalkmayı öğrenir. Şiirdeki Kendi kaderime, kendim direndim sözü, insanın kimse görmeden verdiği mücadeleyi anlatıyor. Kardelen nasıl karın altında sabırla baharı bekliyorsa, insan da umudunu kaybetmeden kendi baharını bekler. Bu yüzden kardelen benim için yalnızca bir çiçek değil; sabır, direnç ve umudun simgesidir. “Güneşi bekledim, sabrı bekledim, seni bekledim” derken de aslında insanın hayatta beklediği üç şeyi anlatmak istedim: umut, sabır ve sevgi. Kısacası “Kardelendim”, kışlara rağmen bahara inanmayı seçen insanın hikâyesidir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!