KARANLIK ŞİİRLERİ

Kendine baş eğmeli insan. En çok kendi direnişinden kaçmalı ki belki o zaman dirilir içimizdeki ölü kelebekler. Belki o zaman mezar kazıcısı ıslak bir insan olmaktan kurtulur. Geceleri cinayet işleyip, sabaha karşı gömü işini yapan ıslak mezar kazıcıları olmaktan kurtulmak, kuyuda iğne aramak mı? Hepsi aynı kapının ardındaki karanlık mı yoksa? Bu kadar ayrılık, bu kadar hissizlik onca karanlığın için de kendine nasıl bir yol çizebilir ki?

Çizgiler eğik, çizgiler tanrı kokar… Tanrı olmayanı yaratır biliyorum, evet biliyorum bunu. Ama şairler de öyledir. Şairin kitabı adresidir, ya tanrının adresi? Lirik metinler bunlar. Fakat yazanı, kendisi…
Yaşananlar, yazanın bir kurgusu. Kirleri kabaran bir orospunun, bir tutam namus için duası gibi…

Bir el gerek belki, sıcak olması yeterli. Yumuşak olması gerekemez. Eli kavrasın hissettirsin yeter. Altı üstü bir el işte, çamurdan ağırlaşmış vücutları arındıracak bir el...

..

GELDİ GEÇTİ
----------------------------------------
Geldi geçti bu yaz geldi sonbahar
Döküldü yaprakları esiyor rüzgâr
Esti acı poyraz başladı sepken kar
Gündüzüm karanlık gecem intizar
---------------------------------------------
..

Güneş doğar karanlık kaçar,
Gelen gün bize kapısını açar,
Hayırla uyanmak ister güne,
Gülen yüzler güzellik saçar…

Karanlık ardında aydınlık olur,
Esen yelde bile bir ılıklık olur,
..

Benden fazla yalnızlığın yok senin
Benden fazla katledişinde…
Ne cinayet mahalli bilirsin üstelik
Ne de ölüp gidenin akıbetini.
Karanlık bilirim;
Öyle kıytırık bir geceden kalma bir karanlık değil.
Gardını düşürmeyen zifiri karanlık…
..

Kızıllığın ardından saatler saatleri vurur
Beklenirken beklenen, kalpler durur
Çok garip bir ikilem yaşanır
Beklenen gelmeyince bütün akşamlar
Karanlık olur.
Kulaklar ses duymak ister
Uyku, beklenenin dizinde uyur
..

Sen benim muradımdın, kopardılar dalımdan,
Sen anlarsın sadece, bilinmeyen halımdan,
O pamuk ellerini, ayırdılar elimden,
Şimdi sensiz ağların, karanlık gecelerde.

Çökmüştü yüreğime, aşkımızın figanı,
Ayrılmamıza sebep, kim yazdı bu fermanı,
..

İnsanlan bilmiyor hayatın değerini, Bilmiyorlar bir damla suyun kıymetini. Görmüyorlar dünyanın halini, Karanlık dünya bizi bekler. Hadi kendinizi düşünmüyorsanız, Çocuklarınızı düşünün. Eğer böyle gidersek, Karanlık dünya bizi bekler. Az kaldı çok az kaldı, Susuz,ağaçsız,oksijensiz. Bir dünya bizi bekler, Karanlık dünya bizi bekler.
..

Emperyalizmin Son Oyunu:2


KÜRESEL OPERASYONLAR


ULUSLARARASI emperyalizmin çok karmaşık ilişkileri var. Bu ilişkiler dünyayı çepeçevre sarmakta. Kara paradan gizli örgütlere, medyadan siyasete kadar karanlık ilişkiler ağı bulunmaktadır.
..

Günler geçti senden bir haber gelmedi
Yüreğimde yaktığın ateş sönmedi
Sana olan sevgim hiç eksilmedi
Karanlık günlerimin ışığısın sen
Unuttum sanma sakın o gülüşünü
Unuttum sanma sakın o öpüşünü
Sabırsızca bekliyorum dönüşünü
..

Geceyi dinliyorum karanlık ve sessizlik.
Sessiz gece çok şey anlatır dinleyene.
Bir yıldız göz kırpıyor uykusuzluğa,
Hilal, saçlarını okşuyor yalnızların.
Geceyi dinliyorum karanlık ve sessizlik.

Gecede sessizlik ve çığlık iç içe anlayana.
..

05.08.2009
DÜNYA DÖNER SEN DÖNERSİN


Yalancının biriymişsin
Ne acayip insansın sen
Ölsemde geri dönemem
..

Yine bu gün gece çöktü başıma,
Her yer kapkaranlık sabah olmuyor.
Ağıtlar yakarım her gün derdime,
Gündüzler karanlık güneş doğmuyor.

Dertler sıralanmış bir bir özümde
Kaçtı uykularım yoktur gözümde.
..

Ermeni ye besledik iyi niyet
Bilerek yaptırdılar da cinayet
İnsan olan bunlardan eder nefret
Gel sen ol da bu oyunu seyret
Ermeni'nin gizli, karanlık düşü

Vatandaş dedik,selam verdik aldık
..

en delikanlı şiirlerimi,
en adi insanlara yazdım;
karanlık kaldı satırlarım.
bu yüzden ağladım!
hiç aydınlık şiir yazmadım,
ben karanlık insanım! ;
görebilirsen en huzurlu gün,
..

Ben seni siyah gecelerde sevdim
Yalnızlığın en derin acısıyla
Umutsuzluğun en dipteki siyahıyla
Seni yalnız ve siyah gecelerde sevdim.......... Filiz Arifoska

Ela gözlerine baktığım zaman senin o an
İçimde fırtına esiyor okyanuslar gibi
..

SOKAKLAR
Bu sokaklar sesiz ve karanlık.
Elimden tutsana anne.
Sensiz gecelerim hüsran.
Yanıma gelsene anne.
Üşüyorum üstümü ört sene.
Korkuyorum beni parçalarlar.
..

Karanlık gecene de razıydım Tanrım
Olmasa gökyüzünde zalim dolunay
Hatırlatmasa bana onsuzluğumu
Eksikliğimi yüzüme vurmasa

Şimdi ben hergece sana ağlarım
Sönerdi yıldızlar hüznümü duysa
..

Karanlık gecelerde
Göremezsin yıldızı
Ama bilirsen gündüzü
Kalbinde kalmaz sızı
Aşk karanlık bir gce
Ölümüne sevgi
Çözülmeyen bilmece
..

Sen o mavi gecelerin ardından doğan güneş,
Ben ise dışarıda gün ışığını bekleyen sevda nöbetçisi.
Tutsağım ömür boyu sana hem aydınlanmaya hemde ısınmaya.
Sensiz bir dünya hep karanlık hep soğuk gelir bana.

Ne denilir böyle durumlarda pek de bilmem aslında,
Ama seninle aydınlanan bu kalbi yalnızlığa bırakma.
..

Bugün de batıyor güneş, yeniden doğmak için. Çatılarda bıraktığı; kızıl bir kül. Bakıp kalıyorum ışıkların çekilmesine, soyulmuşa dönüyorum. Dünya denilen zavallı varlık; karanlık kuyunun duygusuz böceği gibi... Anlatmaz hiç, uyarmaz. Neleri taşımış sırtında, parçalayıp yok etmiş sonunda. Ağlayanı, güleni, seveni, sevmeyeni. Bir kaç mevsim için, kimler gelmiş, kimler geçememiş? Bir yudum çay boğazıma dizilen, zehirli ot oluverdi. Anladıklarım acıtıyor. Dilim dilim yüreğim. Düz yollarda çivileniyorum, dumana dönüşüp dağılmadan. Yıkılıp ezilen, ezilip dirilen gençliğim; gerçekten çözebilir mi zamanın nereden çıktığını, nereye aktığını? Soğuk - karanlık karışımı, omuzlarıma saygısızca yapışan. Özürlü saatler, yine yalnızlığımı kamçılayan. Kaçıncı kez ölüyorum buralarda? O ışıklı ellerin hangi bulutun arkasında, hangi yol beni senden ayıran? Yangını durmuyor sensizliğimin. Ne mektup, ne telefon. Ne sert içki, ne de mavi deniz. Kurtaramaz beni, kurtaramaz bilirsin. Ancak senin ellerin. O eller varken güneş çıkmasın isterse. Uykunu da bilirim, korkunu da. İçinden sıyrılıp çarkların üzerine kim oturabilmiş ki? Hiç kimse. Daha, ne hoş, ne çirkin yaratıklar sürünecek bu yollarda, ne güneşler batıracaklar... Belki bensiz ağlayacaksın, yalnız başına. Öykülerin giriş cümlesi gibi, bir varmış bir yokmuş... Artık hiç uyumamalısın, yarınlar keskin geliyor. Azgın ejderhaların ortasında yiyeceksin akşam yemeklerini. Durdurmak için çok geç, umutsuzluğun zehirli dev örümceklerini. Onlar; ufkuna yağmur gibi dökülüp gökleri ağlatacaklar. Bu arada, eski duvarlar, kararmış durgun sular yürürlerse; kork çıkacak fırtınadan, ortalığı süpürür. Sanırım kalemim bitecek, bitsin, parmaklarım yazabilir. Kuşlar uçuyor akşamın saydam sayfasında. Ben yürüyemedim bile, oturdum kaldım. Uzak bekleyişler kentin ucunda. Geleneksel sözcükler giysilerin ceplerinde. Beslenecek saf sevgilerin yiyecekleri çöp tenekelerinde. Dolu bardaklar yarım damla için sabırsız. Elimde değil, ağlıyorum yorgun gözlerimi düşünmeden. Dört yanım kuru toprak, yumuşak kaya, çürük gemi. Arayan, soran yok senden başka.
Kulağımda ince bir ses. Bu akşamın en güzel sesi duyduğum. Dönüp bakıyorum. Ağlama ’diyen biri...
Çayımı rahat içebilirim.
..