Karanlık çökerken
Karanlık çökerken yüreğime, sensizliğin soğuk cehenneminde,
Küllerim savrulur rüzgârlarda, isyan eder her hüzünle bedenim.
Hasretin bir hançer, saplanır ruhumun en derin kıyısına,
Ölüm gibi sessiz, bitmeyen bir acı yazılır kaderimin defterine
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta