Kara Kışa Şiiri - Salim Erben

Ömrüme çökünce o kara kışlar,
Buz tuttu yüreğim, ısınmaz daha.
Hasretle dolunca bu nemli yaşlar,
Bu yaralı gönül onmaz bir daha.

Gözümden dökülen yaşlar sel oldu,
Uğruna yandığım özge el oldu.
Bize meyve veren bağlar çöl oldu,
Bülbül de dalına konmaz bir daha.

Kaderin kahrını yükledim sırta,
Boşa emek verdim bu kadar yurtta.
Beni düşürdün ya dille avurta,
Gizli sevdalarım onmaz bir daha.

Salim der ki bitti bu canın feri,
Sardıkça büyüdü yaranın derin.
Gönlümden silindi o eski yerin,
Adın bu dillerde anmaz bir daha.